وضعیت بحرانی بازارآهن طی هفته های اخیر به حدی نگران کننده می باشد که انگار دولت و مقام های نظارتی آن را به حال خود رها کرده اند و کمترین دخالتی در تنظیم بازار داخلی نداشته بلکه سعی بر این دارند که عنان بازار را هم  به دست فولادسازان بزرگ کشور دهند تا با نرخ فروش بازارهای صادراتی بتوانند ارزآوری کنند اما این هدف به قیمت منتفی شدن یا به حداقل رسیدن مهندسی عرضه و امید به تامین بازار داخلی در حد مکفی می باشد.

پس از ماه ها صدور انواع و اقسام دستورالعمل های تنظیم بازار مختلف و دست و پنجه نرم کردن‌های ستاد تنظیم بازار با فولادسازان بزرگ، دستورالعمل های صادره از خودشان هم اغلب یا اجرا نمی شد و اگرهم اجرایی می شد به صورت سلیقه ای اعمال می گشت و بعد از اجرای اولیه در نیمه مسیر رها می گشت. بالاخره نتیجه این چالش ها منجر به این شد که زور دولت و یا ستاد تنظیم بازار به فولادسازان در قیمت های پایین تر از نرخ صادراتی نرسد و سرانجام ظاهرا تصمیم بر این شده که طبق آخرین تصمیماتی که در جلسات مشترک بین آن ها  گرفته شده ستاد تنظیم بازار در خصوص هر گونه دخالت در چگونگی معاملات بورس کالا کلا عقب‌نشینی نموده و عنان بازار داخلی را به خود فولادسازان بسپارد. 

اکنون با بسته شدن پرونده قیمت انواع مقاطع فولادی در بازار داخلی پایین تر از نرخ جهانی این جریان فکری در حال روی دادن است که اگر نرخ داخلی معادل با نرخ فروش صادراتی فولادسازان شود، فولادسازان از مهندسی عرضه بازار داخلی کوتاه آمده و شیر فلکه عرضه های داخلی را باز کنند؛ البته دولت روی یک مسئله دیگر هم به شدت پافشاری دارد و کوتاه نمی‌آید و آنهم انتظار بازگشت ارز حاصل از صادرات است که این روزها فوق العاده برای دولت مهم دیده می شود.