بنا بر گزارش تحلیل گران آهن پرایس در خصوص وضعیت بازار فولاد، عمر صنایع آهن و فولاد ایران به ۵۰ سال می ‌رسد و در ۴۰ سال اخیر در راستای بومی ‌سازی یا خود کفایی، در بخش‌ های متعددی از طراحی و مهندسی و ساخت، تلاش‌ های موفق و موثری صورت پذیرفته است. 
در این زمینه، دولت‌ ها ابزار های مختلفی را برای اجرای سیاست‌ های بومی ‌سازی به‌ کار گرفته‌ اند تا بهترین نتیجه را برای رسیدن به شرایط و مناسبات بومی ‌سازی فراهم کنند. توانمندی‌ های فناورانه داخلی در صنعت و موسسات آموزش عالی به‌ صورت مستمر مورد پایش قرار گیرند، نگاه سیاست ‌گذاران صرفا نباید محافظت از شرکت‌ ها و نیروهای بومی باشد، بلکه باید برنامه‌ هایی ارائه شود که به پویایی صنعتی و توسعه فناوری با رویکرد افزایش رقابت‌ پذیری در سطح بین‌ المللی منجر شود.تقویت رقابت‌ پذیری شرکت ‌های داخلی مد نظر قرار گیرد و شرکت‌ های بومی به شرکت ‌های خارجی مشابه ترجیح داده شوند.
از این رو باید توجه داشت که تکنولوژی‌ های برتر اساسا در شرایط متعارف هم به کشور های در حال توسعه انتقال داده نمی‌ شوند زیرا فناوری عامل برتری و ابزار رقابت جهانی است. از طرفی تجربه نشان داده است که در شرایط مشکلات اقتصادی بعضی از شرکت‌ ها که از فناوری‌ های پیشرفته برخوردارند مجبور به انتقال واقعی فناوری هستند.
خود کفایی و توسعه توانمندی ‌ها و بومی‌ سازی هنوز هم در صنعت آهن و فولاد امکان‌ پذیر است، اما نیازمند زمان، سرمایه‌گذاری و اهتمام جمعی است. همان‌طور که بارها تاکید شده است، اگر همکاری دانشگاه‌رها و صنعت به‌رعنوان دو قطب تحقیق و توسعه به‌طور جدی مدنظر قرار گیرد، قطعا در میان‌مدت می‌تواند تاثیرات شایانی برجا گذارد. هم چنین مسوولان و دست ‌اندرکاران این حوزه باید تلاش کنند تا بسترهای مناسب را برای رویارویی و تقابل متقاضیان و عرضه‌ کنندگان فناوری‌ های جدید ساخت داخل فراهم کنند.